مدافع حقوق بشر عباس ارشادی فر
بی شک و تردید جامعه ای که دولتمردش کشت و کشتار را برای بقای خود از ملزومات می داند و روزنامه نگاران و مدافعان حقوق بشر را دشمنان بزرگ خود می خواند با چنین دولت و نظامی نمی توان بصورت دیپلماسی از در مذاکره وارد شد.
حکومتی که بدون پایبندی به اصول و حقوق بشر ملت خود را با طرز فجیع در خیابانها می کشد و کشور ایران را بزرگترین زندان روزنامه نگاران می سازد و کوچکترین انتقاد را بر نمی تابد و جامعه جهانی ضایع شدن حقوق بشر را بعد از یکسال به تازگی مطرح می کند دست جمهوری اسلامی برای سرکوب اپوزیسیون و جنبش مدنی را باز می گذارد آیا آقای اوباما نمی دانست که رایزنی هایی که با ایران سر غنی سازی اورانیوم خواهد داشت فقط و فقط وقت کشی است و ایران برای خود زمان دستیابی به بمب اتم را می خرد آیا گزینه نقض حقوق بشر در اولویت قرار می گرفت باز هم وضعیت بر همین منوال بود جمهوری اسلامی که بقای خود را آمریکا ستیزی می داند چطور می تواند در یک میز مذاکره از یاغی گری خود دست بر دارد ماهیت چنین نظامی آیا به جهانیان باز هم آشکار نشده است اینها عمده ترین مسایل ایران است که هریک بحث مفصلی را می طلبد ولی سوالی که در ذهن اکثر فعالین سیاسی بدون جواب مانده بحث ساخت و پاخت های زیر زمینی و پشت پرده با دولها و قدرتها است که تا ایران در منگنه و فشار کامل قرار نگیرد حاضر به باج دادن نیست و عقب نشینی های اخیر ایران خود شاهد و گواه روشنی بر این گفته ها است ایرانی که از ملت خود مانده و نمی خواهد از ابر قدرت غرب و شرق رانده باشد بقای خود را به باج دادن به دولتهای غربی و شرقی خواهد دانست آن هم در پشت درهای بسته ! بعد از 8 سال جنگ میان ایران و عراق تلویزیون کانال یک در اخبار رسمی خود، برادر صدام حسین خطاب کرد آن موقع کسی نبود که بگوید خون شهیدان کجا رفت ؟ و الان با ساخت و پاخت های ایران با غرب و شرق خون ندا و ترانه کجا می رود شاید بهتر بگویم که تا ملت خود نخواهد، از ماست که بر ماست ...
بی شک و تردید جامعه ای که دولتمردش کشت و کشتار را برای بقای خود از ملزومات می داند و روزنامه نگاران و مدافعان حقوق بشر را دشمنان بزرگ خود می خواند با چنین دولت و نظامی نمی توان بصورت دیپلماسی از در مذاکره وارد شد.
حکومتی که بدون پایبندی به اصول و حقوق بشر ملت خود را با طرز فجیع در خیابانها می کشد و کشور ایران را بزرگترین زندان روزنامه نگاران می سازد و کوچکترین انتقاد را بر نمی تابد و جامعه جهانی ضایع شدن حقوق بشر را بعد از یکسال به تازگی مطرح می کند دست جمهوری اسلامی برای سرکوب اپوزیسیون و جنبش مدنی را باز می گذارد آیا آقای اوباما نمی دانست که رایزنی هایی که با ایران سر غنی سازی اورانیوم خواهد داشت فقط و فقط وقت کشی است و ایران برای خود زمان دستیابی به بمب اتم را می خرد آیا گزینه نقض حقوق بشر در اولویت قرار می گرفت باز هم وضعیت بر همین منوال بود جمهوری اسلامی که بقای خود را آمریکا ستیزی می داند چطور می تواند در یک میز مذاکره از یاغی گری خود دست بر دارد ماهیت چنین نظامی آیا به جهانیان باز هم آشکار نشده است اینها عمده ترین مسایل ایران است که هریک بحث مفصلی را می طلبد ولی سوالی که در ذهن اکثر فعالین سیاسی بدون جواب مانده بحث ساخت و پاخت های زیر زمینی و پشت پرده با دولها و قدرتها است که تا ایران در منگنه و فشار کامل قرار نگیرد حاضر به باج دادن نیست و عقب نشینی های اخیر ایران خود شاهد و گواه روشنی بر این گفته ها است ایرانی که از ملت خود مانده و نمی خواهد از ابر قدرت غرب و شرق رانده باشد بقای خود را به باج دادن به دولتهای غربی و شرقی خواهد دانست آن هم در پشت درهای بسته ! بعد از 8 سال جنگ میان ایران و عراق تلویزیون کانال یک در اخبار رسمی خود، برادر صدام حسین خطاب کرد آن موقع کسی نبود که بگوید خون شهیدان کجا رفت ؟ و الان با ساخت و پاخت های ایران با غرب و شرق خون ندا و ترانه کجا می رود شاید بهتر بگویم که تا ملت خود نخواهد، از ماست که بر ماست ...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر