مدافع حقوق بشر عباس ارشادی فر
پست ترین حکومت ،حکومت های خود کامه و تمامیت خواه است که برخلاف اینکه ملت چنین حکومت دیکتاتوری را نمی خواهد رهبر چنین حکومتی به زور می گوید که ملت مرا می خواهد و چنین حکومتی تکیه دارد به دروغ و روز به روز فروپاشی حکومت های دیکتاتوری نزدیک می شود و بیداری و بالا رفتن شعور سیاسی ملت چهره کریه و زشت دیکتاتوری را بیشتر از پیش نمایان می سازد.
در اکثر جوامع دیکتاتوری یک دموکراسی نمایشی و فرمایشی برای دور زدن عوام راه اندازی می کنند که جمهوری اسلامی ایران نیز سی سال چنین می کرد و خرداد 88 دستش بیشتر رو شد و همگان فهمیدند که جمهوریت با اسلامیت نمی سازد همانطور که دیو با مردم نیامیزد مترس بلکه بترس از مردمان دیوسار.
جمهوری اسلامی از ملت خود مانده و جامعه جهانی رانده شده است و گسترش فشار بر سطح جامعه و فرافکنی های ذهنی آیت الله ها مبنی بر خواندن حرکت دموکراسی خواهی ملت بعنوان محارب و کشت و کشتار و شکنجه و زندان حاکی از ریزش نظامی و ولایی آقایون مملکتی است که چندین دهه توانستند با جو سازی و تقدس گرایی ظاهری بتوانند در رکاب استبداد دینی یکه تازی کنند ولی نفهمیدند که روزی اینها هم پایانی دارند روزی فرار می رسد که ذهن جامعه و شعور سیاسی ملت بالا می رود و ماهیت دیو منشانه آقایون مملکتی در پوست و جلد میش چه گرگ دندان تیزی نشسته بود به نام جمهوری اسلامی که خون مردم را به شیشه می کرد و برای خود تخت سلطنتی به وسعت ایران برپا کرده بودند ولی ندانستند که این فروپاشی نظام آخوندی فرا می رسد و آن روزی است که چهره پست و زشت خود را نمی توانند در آیینه صاف دموکراسی ملت ضجر کشیده ایران ببینند .
آری عباس ارشادی فر می نویسد تا پای جان نمی ترسد از مرگ، و من و تو ما هستیم چون ایران هست و می رویم به سوی آزادی، گر نرویم، نیستیم
پست ترین حکومت ،حکومت های خود کامه و تمامیت خواه است که برخلاف اینکه ملت چنین حکومت دیکتاتوری را نمی خواهد رهبر چنین حکومتی به زور می گوید که ملت مرا می خواهد و چنین حکومتی تکیه دارد به دروغ و روز به روز فروپاشی حکومت های دیکتاتوری نزدیک می شود و بیداری و بالا رفتن شعور سیاسی ملت چهره کریه و زشت دیکتاتوری را بیشتر از پیش نمایان می سازد.
در اکثر جوامع دیکتاتوری یک دموکراسی نمایشی و فرمایشی برای دور زدن عوام راه اندازی می کنند که جمهوری اسلامی ایران نیز سی سال چنین می کرد و خرداد 88 دستش بیشتر رو شد و همگان فهمیدند که جمهوریت با اسلامیت نمی سازد همانطور که دیو با مردم نیامیزد مترس بلکه بترس از مردمان دیوسار.
جمهوری اسلامی از ملت خود مانده و جامعه جهانی رانده شده است و گسترش فشار بر سطح جامعه و فرافکنی های ذهنی آیت الله ها مبنی بر خواندن حرکت دموکراسی خواهی ملت بعنوان محارب و کشت و کشتار و شکنجه و زندان حاکی از ریزش نظامی و ولایی آقایون مملکتی است که چندین دهه توانستند با جو سازی و تقدس گرایی ظاهری بتوانند در رکاب استبداد دینی یکه تازی کنند ولی نفهمیدند که روزی اینها هم پایانی دارند روزی فرار می رسد که ذهن جامعه و شعور سیاسی ملت بالا می رود و ماهیت دیو منشانه آقایون مملکتی در پوست و جلد میش چه گرگ دندان تیزی نشسته بود به نام جمهوری اسلامی که خون مردم را به شیشه می کرد و برای خود تخت سلطنتی به وسعت ایران برپا کرده بودند ولی ندانستند که این فروپاشی نظام آخوندی فرا می رسد و آن روزی است که چهره پست و زشت خود را نمی توانند در آیینه صاف دموکراسی ملت ضجر کشیده ایران ببینند .
آری عباس ارشادی فر می نویسد تا پای جان نمی ترسد از مرگ، و من و تو ما هستیم چون ایران هست و می رویم به سوی آزادی، گر نرویم، نیستیم
